W wyroku Sąd wskazał, że w piśmiennictwie za uzasadnione uznaje się twierdzenie, że „podmiot odpowiedzialny”, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011, to podmiot, który w danym stosunku biznesowym faktycznie wpływa na kształt informacji przekazywanych konsumentom (a innymi słowy – podejmuje decyzję, jakie informacje i w jaki sposób są zamieszczane w oznakowaniu) i pod którego marką produkt jest prezentowany w obrocie. Podanie w oznakowaniu środka spożywczego danych identyfikacyjnych jednego podmiotu (np. producenta) nie oznacza automatycznie, że inne podmioty zaangażowane w proces produkcyjno-dystrybucyjny są zupełnie zwolnione z odpowiedzialności.

 

Z przepisu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011 wynika – a contrario – że podmioty, które nie mają wpływu na znakowanie (tj. nie decydują, czy i jakie informacje są przekazywane konsumentom w oznakowaniu), odpowiadają za takie nieprawidłowości, o których wiedzą lub których istnienie mogą podejrzewać, uwzględniając informacje im dostępne jako profesjonalistom działającym na rynku spożywczym. Dotyczy to zarówno sprzedawców wprowadzających do obrotu produkty marek innych podmiotów, jak i producentów wytwarzających produkty na zlecenie innych podmiotów. W świetle tego przepisu podmiot, który nie ma wpływu na znakowanie (a tym samym nie jest wskazany w oznakowaniu) powinien być pociągnięty do odpowiedzialności dopiero wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, tj. podmiot ten, opierając się na informacjach posiadanych w ramach działalności zawodowej, nie wiedział o nieprawidłowości, a także nie miał podejrzeń co do jej występowania. Przepis ten wyklucza zatem a priori automatyzm w stwierdzaniu odpowiedzialności (a w konsekwencji nakładania kar) na podmiot kontrolowany w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, a w szczególności w oparciu o zasady odpowiedzialności obiektywnej. Na podstawie bowiem tego przepisu sprzedawca (ale także producent realizujący produkcję na zamówienie innego podmiotu) powinien zostać zwolniony z odpowiedzialności, jeśli nie miał wpływu na oznakowanie, a na podstawie wiedzy, jakiej można od niego wymagać jako od profesjonalisty, nie wiedział o nieprawidłowości i nie miał podejrzeń co do jej występowania. Ocena ta powinna być zawsze indywidualna.