W Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lipca 2026 r. o sygnaturze II SA/Bk 210/26, Sąd wypowiedział się odnośnie tego, jakie cechy powinny posiadać zalecenia pokontrolne wydawane przez Organ, wskazując że powinny być one przede wszystkim możliwe do wykonania.
Stan faktyczny w tej sprawie dotyczył nieprawidłowości związanych z oznakowaniem mąki. W dniu 23 września 2025 r., na skutek sygnału konsumenckiego z 3 września 2025 r. dotyczący nieprawidłowego oznakowania mąki w kartoniku, organ przeprowadził kontrolę doraźną w zakładzie produkcyjnym Spółki w zakresie jakości handlowej mąki. Podczas przedmiotowej kontroli dokonano weryfikacji prawidłowości oznakowania partii 178 kg kraftowej mąki pszennej typ 500 a’750 g, oznaczenie partii: najlepiej spożyć przed: 05.07.2026.
W stosunku do kontrolowanego materiału stwierdzono następujące nieprawidłowości:
– zapis „gr” zamiast „g”;
– użycie zwrotu „Produkujemy jedynie mąkę czystego przemiału”;
– użycie zwrotu „Nasza mąka nie zawiera substancji zwyczajowo stosowanych, by zmodyfikować teksturę, smak czy trwałość”.
Spółka miała poinformować organ o sposobie wykonania zaleceń, niezwłocznie po ich wykonaniu, nie później niż w terminie 7 dni od daty upływu terminu wskazanego do usunięcia nieprawidłowości. Jednocześnie pouczono, nieusunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie określonym w zaleceniach pokontrolnych będzie skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości do trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok nałożenia kary.
W odpowiedzi na te zalecenia Spółka wniosła o uwzględnienie obiektywnej niemożności wykonania zaleceń pokontrolnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Wskazano, że realizacja zaleceń jest obiektywnie niemożliwa z przyczyn technicznych, organizacyjnych i ekonomicznych, gdyż w zapasach magazynowanych znajduje się kilkaset tysięcy sztuk kartoników. W związku z tym Spółka wniosła o wydłużenie terminu wdrożenia zmian w znakowaniu produktu do końca 2027 r. Organ nie uwzględnił wniosku o wydłużenie terminu wykonania zaleceń pokontrolnych i zaproponował doraźne rozwiązanie w postaci zastosowania nalepek zakrywających napisy mające wprowadzać konsumentów w błąd.
Sąd stwierdził, że zaskarżone zalecenia pokontrolne były wadliwe. Dokonując oceny zasadności zaleceń wydanych w badanej sprawie Sąd wyjaśnił, że zalecenia pokontrolne powinny być sformułowane w sposób jasny i czytelny, tak aby podmiot, który je otrzymał wiedział jakie czynności powinien wykonać, by stwierdzone nieprawidłowości usunąć, a także w jakim terminie powinien to uczynić. Wynika to stąd, że konsekwencje niezastosowania się do zaleceń mogą być dla zobowiązanego podmiotu bardzo dotkliwe, co wynika też z pouczenia udzielonego skarżącej Spółce w niniejszej sprawie. Organ ma prawo skontrolować po terminie wskazanym w zaleceniach, celem ustalenia, czy zostały one wykonane, a adresat zaleceń powinien wiedzieć, kiedy się takiej kontroli może spodziewać.
Organ w zaskarżonym akcie wskazał jedynie zbiorczo względem dwóch kontestowanych informacji, że nazewnictwo zastosowane przez skarżącą „wprowadzało konsumenta w błąd sugerując, że mąka ta posiada szczególne właściwości w porównaniu do innych ogólnodostępnych na rynku mąk”. Organ nie sprecyzował jakich cech żywności dotyczy wprowadzenie w błąd (poza lakonicznym stwierdzeniem o szczególnych właściwościach). Wskazana podstawa prawna jest zatem nieprecyzyjna i nie posiada właściwego uzasadnienia.
W dalszej kolejności Sąd wskazał, że z zaleceń pokontrolnych nie wynika wprost jakiej partii produktu one dotyczą. Wątpliwości dotyczą tego czy zalecenia zostały wydane tylko do skontrolowanej uprzednio przez organ partii konkretnego typu mąki (Kraftowej Mąki pszennej typ 500 a’750 g w ilości 178 kg) czy całości produktu jakim dysponowała Spółka w dniu wydania zaleceń pokontrolnych (na ten dzień skarżąca miała w magazynie kartoniki dla mąki – łącznie ponad 300 tys. szt.).
Jako, że zalecenia pokontrolne są aktem organu administracji publicznej o charakterze władczym, należy oczekiwać nadania im takiej treści, która pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie oraz z jakiego powodu jest mu zarzucane, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i przepisy prawa, doszło do stwierdzenia konkretnego naruszenia.
W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżony akt nie spełnia wymogów jakim powinien odpowiadać akt z zakresu administracji publicznej nakładający na jego adresata określone obowiązki. W związku z tym, że jest on aktem władczym, jego treść powinna pozwolić adresatowi na jasne odczytanie, jakie naruszenia są mu zarzucane oraz z jakiego powodu a także w jakim zakresie, w jaki sposób i terminie ma je usunąć. Sąd doszedł do przekonania, że lakoniczne i pobieżne sformułowanie zaskarżonego aktu narusza zasadę informowania wyrażoną w art. 9 k.p.a.
Autor: r.pr. Aleksandra Winnicka – Kancelaria KONDRAT i Partnerzy, biuro@kondrat.pl
Źródło zdjęcia: https://www.pexels.com